Vanavond spelen Sien Eggers, An Nelissen en ik “Maria vaart” voor de aller – laatste keer. Jammer, want het voelt alsof deze productie nog lang niet klaar is. Mensen uit het publiek vroegen me herhaaldelijk wanneer we met het schip op tournee zouden gaan: stel je voor; met het schip door België en Nederland varen en in vele havens aan leggen en spelen.. Het lijkt wel of deze productie blijvend op het repertoire zou kunnen blijven staan.
Tijl Bossuyt schreef na het zien van ‘Maria Vaart’: “De taal was sterk, de vertelkracht nog sterker, het ritme was juist, het kader op maat geknipt, de compositie evenwichtig als dat moest en net uit dat evenwicht als de inhoud daarom vroeg, het spel bijzonder sterk. Soms is theater op zijn best, zelfs zo sterk dat tijd en ruimte vergaat. Een flow waarin je wordt meegetrokken, opgezogen! Zo was het gisterenavond bij het bekijken van “Maria vaart” een locatie productie van “Het Gevolg” geschreven en in regie van Stefan Perceval . Van bij het begin krijg je een patat op uw gezicht, schoonheid bestaat even niet, de harde gespeelde werkelijkheid recht in uw maag en het blijft maar komen. Flarden van de tekst zijn bekend omdat ze refereren naar het eigen verleden, je prevelt bijna mee met “de tuinman en de dood” een gedicht wat blijkbaar in ons collectief geheugen zit. En dan de strijd de eeuwige strijd van loskomen en toch weer niet, van liefde en de leugen die ze soms is, van…….. ga kijken nu het nog kan want binnenkort vaart dit schip naar een onbekende overkant. Ik was anderhalf uur verloren gelopen in deze werkelijkheid en merk dat ik na een dag nog niet geheel terug ben. Daarom bestaat theater (kunst), om mij te brengen naar daar, waar ik anders nooit kom, waar ik dan een tijd blijf om het voor altijd in mijn hart te dragen en weer te komen in mijn wereld die voorgoed veranderd is, niets zal meer hetzelfde zijn, nooit meer.
Daarom en daarom is dit de schoonheid voorbij!”‘.
Tot de volgende vaart!
