Mijn lief is ziek; niet ernstig, maar toch ziek genoeg dat hij me nodig heeft. Ja, nodig heeft om hem extra te vertroetelen en hem bij te staan in uren van pijn en slapenloosheid, en enz, enz.. Je kent het wel. Zeker de moeders onder ons kennen het fenomeen van verzorgen maar al te goed, zeker op een moederdag.

Ze kennen vast en zeker ook de voldoening van het verzorgen, het geeft je een zeer duidelijk doel, je bent belangrijk en onmisbaar op dat moment. Ook weet je precies hoe iemand te moeten verzorgen als je veel van diegene houdt.

Ook weet je als moeder, of sowieso als vrouw, maar al te goed dat als jijzelf ziek bent, dat je man of vriend dat toch minder duidelijk snapt, dat verzorgen. En dat hij niet zomaar denkt dat je alles mag laten vallen en gewoon in bed mag gaan liggen.

De geëmancipeerde vrouw is daar natuurlijk fel tegen, en vecht tegen het ongelijk verdeelde zorgen in het gezin of in de relatie. Dat is heel goed, daar ben ik ook blij mee.

Maar nou ken ik wel mijn gevoel en mijn reflex om te willen verzorgen. Ik weet niet of dat komt omdat ik een vrouw ben, maar als het zo zou zijn, dan ben ik daar best trots op. Het voelt ook fijn en natuurlijk om in te gaan op zo’n reflex.

 

Nu is er een prachtige monoloog in een stuk van Tjechov, een bekende Russische toneelschrijver, van een vrouw over hoe vrouwen van mannen houden en mannen van vrouwen. Een heel kwetsbare en ontroerende monoloog die rechtstreeks tegen je emancipatie gevoel ingaat. Nu wil ik graag de monoloog hier neer zetten, maar ik heb het tot op heden niet meer terug kunnen vinden. die houdt u nog van me tegoed!