Wolken.

Op vakantie; lange tijd zitten in de auto. Ik kijk naar buiten, naar het voorbij razend groen, het veranderende landschap en de reizende wolken. Als kleine toefjes slagroom hangen ze daar in de lucht, nonchalant maar triomfantelijk. Ergens bolt de wolk op, aan de andere kant is de wolk aan het verdwijnen.

Ik kan lang naar wolken kijken. De wolken nemen de vorm aan van mijn gedachten en ik laat ze vrij. Onbedoeld zie ik de inhoud van mijn hoofd weerspiegeld in ronde opbollende en plat getrokken vormen. Ze laten me lachen en vullen mijn hoofd met lucht. Verse lucht, verse toefjes slagroom op gloednieuwe gedachten.

Iemand die haar veel bewogen leven ook een keer heeft gespiegeld aan wolken, is Joni Mitchell: “clouds” is de naam van dit lied. Een erg mooi nummer, een nummer dat ik veel op vakantie geluisterd heb, maar je moet er op kunnen en durven zweven!

lopende dag

Ik loop door een park, ik heb geen doel. Ik loop mij de dag door, zo, stap voor stap met niks bijzonders op ´t oog. Mijn voeten onder mij, gehoorzaam aan wat ik wil. Wat wil ik? Ik loop langs een terrasje. Veel mensen zitten in het zonnetje. Sommige alleen, soms met een krant of boek, anderen zijn met meerderen. Ik stop. Ik kijk. Ik kijk maar heel eventjes, ik kijk weg. Waarom ben ik gestopt? Ik kijk nog eens; mensen op een terras; ik loop maar weer door. Ik loop langs en zie een kindje in een buggy zitten. het kijkt mij aan; wat is dat? Ik lach, het lacht terug. Mijn adem zit iets hoger dan normaal. Kijken ze naar mij? Ik lach in mezelf, ik weet niet waarom, ik had waarschijnlijk een binnenpretje. Ik loop door, tot na het terras en dan verder door. Stap stap zeggen ze. De bomen wuiven met hun blaadjes; de zon schijnt en het is fris in de schaduw. De blaadjes ritselen zo lekker dat ik er een hap van zou willen nemen. Ik ben m’n voeten alweer vergeten. Fietsers komen voorbij, ze bellen soms. Voor mij? Ik loop niet in de weg, ik loop recht door, ze bellen niet voor mij. Ik sta plots stil. Wat leuk, een klein weilandje met een ezeltje. Het staat daar maar, en waait wat met zijn staart. Zijn oren spitsen soms op iets toe en dan eet het weer wat. Zijn hoeven doen maar, ze laten hun kracht zien. Mooi beest. Eigenlijk, dan. Een wolk voor de zon, een rilling over mijn rug. Ik stap en stap weer verder. Ze deden het al voor ik wilde vertrekken! Wilde ik dat? Een boel mensen bijeen, een boel mensen die elkaar niet kennen. Nieuwsgierig tasten ze met hun ogen naar informatie over de anderen, maar altijd voorzichtig en nooit openbaar. Stiekem en haast smerig, dat gluren naar elkaar. Ik doe het ook, gluren, mijn voeten ook. wat zie ik? Ik twijfel even, of ik niet terug moet gaan, misschien nog een rondje zal lopen? Ik draai m’n voeten en volg. Een rare dag, vind ik zelf. Een rare dag? Voeten, wortels, takken en tentakels, ik bijt op mijn nagels en ruik de wind in mijn neus. Fijn. Toch wel. Best fijn zo. Lopend.

Een wonder.

Dit weekend speelt de voostelling “1 seconde”, gemaakt en gespeeld door de leerlingen van het observatiejaar van MPI de Dageraad, een school voor buitengewoon onderwijs. Stefan Perceval heeft ze hierbij begeleid, met als resultaat een zeldzaam mooie voorstelling, waarvan geen woord niet gemeend is. Ze vertellen over hun dromen, over wat ze willen worden. Ze vertellen ook over hun pijnen en strijd die ze soms met zichzelf, of soms tegen hun omgeving, hebben.

Ze betoveren het publiek met hun puurheid en openheid, hun hard op denken en overtuiging. Spelden hoor je vallen, tijdens deze voorstelling, en tranen vloeien rijkelijk. De ouders zijn trots, de kinderen ook.

Er is een klein wonder gebeurd; binnen de paar maanden van dit project, hebben vele van deze kinderen opeens zelfvertrouwen gekregen, ze staan rechtop en zijn trots op wie ze zijn. eerst wisten ze nog niet dat ze konden schrijven, en plots had iedereen uit de klas een stukje geschreven, om het de dag erna al uit het hoofd te kennen. Ze steunen elkaar nu, ze weten alles over respect.

Ze kruipen in je hart!

Meer informatie over ‘1 seconde’ op

http://scholen.nieuwsblad.be/school/limburg/kortessem/het-secundaire-onderwijs-ssbogo-de-dageraad-kortessem

http://www.limburg-actueel.be/index.php?option=com_content&task=view&id=3452&Itemid=40

www.stefanperceval.wordpress.com

                                  

 

mijn lief is ziek

Mijn lief is ziek; niet ernstig, maar toch ziek genoeg dat hij me nodig heeft. Ja, nodig heeft om hem extra te vertroetelen en hem bij te staan in uren van pijn en slapenloosheid, en enz, enz.. Je kent het wel. Zeker de moeders onder ons kennen het fenomeen van verzorgen maar al te goed, zeker op een moederdag.

Ze kennen vast en zeker ook de voldoening van het verzorgen, het geeft je een zeer duidelijk doel, je bent belangrijk en onmisbaar op dat moment. Ook weet je precies hoe iemand te moeten verzorgen als je veel van diegene houdt.

Ook weet je als moeder, of sowieso als vrouw, maar al te goed dat als jijzelf ziek bent, dat je man of vriend dat toch minder duidelijk snapt, dat verzorgen. En dat hij niet zomaar denkt dat je alles mag laten vallen en gewoon in bed mag gaan liggen.

De geëmancipeerde vrouw is daar natuurlijk fel tegen, en vecht tegen het ongelijk verdeelde zorgen in het gezin of in de relatie. Dat is heel goed, daar ben ik ook blij mee.

Maar nou ken ik wel mijn gevoel en mijn reflex om te willen verzorgen. Ik weet niet of dat komt omdat ik een vrouw ben, maar als het zo zou zijn, dan ben ik daar best trots op. Het voelt ook fijn en natuurlijk om in te gaan op zo’n reflex.

 

Nu is er een prachtige monoloog in een stuk van Tjechov, een bekende Russische toneelschrijver, van een vrouw over hoe vrouwen van mannen houden en mannen van vrouwen. Een heel kwetsbare en ontroerende monoloog die rechtstreeks tegen je emancipatie gevoel ingaat. Nu wil ik graag de monoloog hier neer zetten, maar ik heb het tot op heden niet meer terug kunnen vinden. die houdt u nog van me tegoed!

Geloven.

Vandaag sprak ik een man en die man die zei ergens halverwege het gesprek: “Hoe kan je religie uitleggen? Hoe bewijs je dat? Hoe werkt geloof? Ja, dat kan ik je alleen maar duidelijk maken als je gelooft, als je gelooft, dan kunnen wij discussiëren en filosoferen. Anders niet, dan blijven wij het oneens.” Mijn nekharen gaan langzaam omhoog staan. Ik wil het niet, maar het gebeurd toch; ik wil hem een sympathieke man vinden, maar dat gaat niet. Hoe hij over godsdienst praat, vind ik verschrikkelijk, al zegt hij het nog zo beschaafd.. ik kan daar niet tegen, ik word er stil van en boos. Ze sluiten je op deze manier buiten; eerst je entree geld betalen, en dan mag je pas binnen. Eerst ja zeggen met je ogen dicht, en dan pas zien wat er eigenlijk is. Ze doen alsof zij iets begrijpen dat jij niet begrijpt, wat natuurlijk ook wel waar is, alsof zij het mysterie kennen en jij niet, wat natuurlijk voor hun ook waar is. Het probleem wat ik alleen hier mee heb, is dat hun denken gekaderd is, dat gedachten buiten het geloof om niet bestaan. Dat allemaal mag natuurlijk, ik zou het heerlijk vinden om zwaar te geloven in wat dan ook; dan weet je zeker wat voor jou waarheid is, dan hoef je nergens meer aan te twijfelen. En het vervelendste is dat ik me beledigd vol door zijn uitleg. Hij dwingt me te zeggen of ik gelovig ben of niet op die manier. Dat is misschien ook meteen de strijd tussen de wel- en de niet-gelovers; de wel-gelovers prediken overal en nergens hun geloof, iedereen moet het horen; maar de niet-gelovers staan er stil naast en denken er het hunne van. Alhoewel, daar komt verandering in; de niet-gelovers zijn ook in actie geschoten om hun ‘geloof’ kenbaar te maken:

De gelovers..

en de niet gelovers...

 

ach, ik zeg niets, ik ga weg. er zijn toch al borden!                                                                      http://www.atheismecampagne.nl/

Filmen in Brussel 2

Een scene waar je twee uur aan kan filmen, is bijvoorbeeld alleen maar tegelijk aankomen bij een huis, en dan naar binnen gaan. Je staat er voornamelijk niets te doen, met een te zwaar opgemaakt gezicht voor daglicht, en een te koud kostuum. Flauwe grappen zijn dan een logisch gevolg. je voelt je toch een beetje belachelijk onrealistisch in je realistisch kostuum, maar voor een ander jaargetij. Voorbijgangers zien je als vreemdeling onder de voetgangers, want mijn voeten maken geen gang. met een half oog interesse komen ze voorbij en doen ze alsof ze je niet zien.

en dan opeens een meisje op een fiets, een paarse fiets met een groot meisje. ze komt recht op ons af en begint een heel verhaal, zomaar, heel open, tegen mij.

Pour cinema? oui? J´ai beaucoup des films al la maison. Je vois beaucoup des films. Vous etes une grande actrice, Vous avez beaucoup de charisme! Vous etes belle, non?

De ploeg en ook de hoofdrolspeler keek naar het meisje en luisterde naar wat ze tegen me zei in het frans. ik verstond niet alles en had een rood gezicht gekregen. zeker omdat ik daar alleen maar stond, en de scene helemaal niet over mij ging.

Vous etes une grande actrice, Vous avez beaucoup de charisme! Vous etes belle, non?

Dat rare meisje op haar fiets zit sindsdien in mijn hoofd; zew fietst daar rondjes en zegt af en toe nog wat onbegrijpelijks in het frans en die paar zinnen. het gebeurt toch maar zelde dat iemand op straat, je zo’n compliment geeft, en wel zo overtuigend dat ik er nog aan denk.

Dus bedankt meisje met je paarse fiets; dankzij jou heeft de scene misschien wel net iets meer charme gekregen!!

Bolleke Sneeuw naar Shanghai!!!

Als alles goed gaat, als niet het mexicaanse griepvirus de wereld in handen neemt, als iedereen het wil, als er niets onverwachts gebeurt, als het festival door gaat, als niemand zich bedenkt, als ik dan niet al dood ben of voor een deel gehandicapt door een ernstig ongeval, als ik de tekst in het engels kan onthouden, als ik op tijd prikken ga halen (moet dat wel?) en op tijd mijn visum aanvraag (moet dat ook wel?), als ik alles goed uitgezocht heb,

ÁLS

DÁN

Bolleke Sneeuw gaat spelen in Shanghai!!!

(heeft er nog iemand een toeristenboekje van Shanghai voor mij toevallig?)

voor het persbericht kijk hier http://www.hetpaleis.be/news.php?y=2009&m=5&id=428  ~en voor foto´s en info van en over bolleke sneeuw kijk hier http://www.hetpaleis.be/events.php?id=314