‘Ik heb nooit’

‘Ik heb nooit naar iets anders getracht dan dit:
het zacht maken van stenen
het vuur maken uit water
het regen maken uit dorst

ondertussen beet de kou mij
was de zon een dag vol wespen
was het brood zout of zoet
en de nacht zwart naar behoren
of wit van onwetendheid

soms verwarde ik mij met mijn schaduw
zoals men het woord met het woord kan verwarren
het karkas met het lichaam
vaak waren de dag en nacht eender gekleurd
en zonder tranen, en doof

maar nooit iets anders dan dit
het zacht maken van stenen
het vuur maken uit water
het regen maken uit dorst

het regent ik drink ik heb dorst.’

————————————-
Door Gerrit Kouwenaar uit: ‘Gedichten 1948-1978′, 1982.

Zwarte Engel

Stefan Perceval werkt met jongeren van buso Zonneweelde in Lommel aan een voorstelling. Het thema zijn zij. Hij vraagt naar hun dromen, idealen en geheimen. Hij leert ze fier zijn op zichzelf, hij leert ze op een podium te staan. Een hele overwinning, vol dappere stappen. Het resultaat is beklijvend.

Hier enkele beelden van dit fragiele werkproces.

WOTE

Tags

earth, handen

Iedereen heeft het al gezien, maar prachtig is het. Zo goed; één gitaar, 10 handen, 5 stemmen en dan heb je dit.. geniet!!

Walk Off The Earth; somebody that I used to know

Een nieuwjaar

De overgang naar een nieuwjaar doet me nadenken over de afgelopen tijd en alles wat nog komen gaat. Als ik me bedenk waar ik begin vorig jaar stond en waar ik nu sta, dan ben ik tevreden met de stappen en vorderingen die ik heb gemaakt. Ik ben getrouwd, doe een opleiding en heb veel en leuk werk. Ook het komende jaar ziet er goed uit; een rede om de jaarwisseling zeker te vieren!

Maar soms word ik ook een beetje weemoedig van de jaarwisseling. Ik kon niet anders dan denken aan wellicht het mooiste fragment uit en Disney film; de opening scène van de film ‘Up’. Mijn ogen blijven nooit droog bij deze prachtige, ontroerende en kwetsbare opening. Het doet mij nadenken over tijd. Geniet en huil, net als ik, en begin met volle goesting aan het nieuwe jaar!

INNI – Sigur Rós

kijk, luister en geniet..

Alleman in Mortsel

Tags

alleman, kinderen, kindertheater, marit, marit stocker, mortsel, stefan, stefan perceval

Op 26 oktober om 15.00u spelen we “ALLEMAN” in de Dieseghemhoeve in Mortsel, voor iedereen vanaf 04 jaar! Tickets kan je reserveren op: info@driepees.be

“Percevals tekst klinkt als de peuter die zich woorden eigen maakt en de oude mens die zijn vat op woorden verliest….Het is een stuk over hoe ouder je wordt, hoe jonger je weer wordt of waarom kind en kinds maar één letter en niet eens zoveel verschillen. Een stuk over dementie dus voor de volwassen kijker, een stuk over je jeugd niet verliezen voor iedereen.” Liv Laveyne – De Morgen.

Alleman

‘Gezjost’ op het TAKT festival

Donderdag spelen we ‘Gezjost’ nog voor een laatste keer op het TAKT festival in Neerpelt.

Tot dan!

De laatste ‘Maria Vaart’

Vanavond spelen Sien Eggers, An Nelissen en ik “Maria vaart” voor de aller – laatste keer. Jammer, want het voelt alsof deze productie nog lang niet klaar is. Mensen uit het publiek vroegen me herhaaldelijk wanneer we met het schip op tournee zouden gaan: stel je voor; met het schip door België en Nederland varen en in vele havens aan leggen en spelen.. Het lijkt wel of deze productie blijvend op het repertoire zou kunnen blijven staan.

Tijl Bossuyt schreef na het zien van ‘Maria Vaart’: “De taal was sterk, de vertelkracht nog sterker, het ritme was juist, het kader op maat geknipt, de compositie evenwichtig als dat moest en net uit dat evenwicht als de inhoud daarom vroeg, het spel bijzonder sterk. Soms is theater op zijn best, zelfs zo sterk dat tijd en ruimte vergaat. Een flow waarin je wordt meegetrokken, opgezogen! Zo was het gisterenavond bij het bekijken van “Maria vaart” een locatie productie van “Het Gevolg”  geschreven en in regie van Stefan Perceval .  Van bij het begin krijg je een patat op uw gezicht, schoonheid bestaat even niet, de harde gespeelde werkelijkheid recht in uw maag en het blijft maar komen. Flarden van de tekst zijn bekend omdat ze refereren naar het eigen verleden, je prevelt bijna mee met “de tuinman en de dood” een gedicht wat blijkbaar in ons collectief geheugen zit. En dan de strijd de eeuwige strijd van loskomen en toch weer niet, van liefde en de leugen die ze soms is, van…….. ga kijken nu het nog kan want binnenkort vaart dit schip naar een onbekende overkant. Ik was anderhalf uur verloren gelopen in deze werkelijkheid en merk dat ik na een dag nog niet geheel terug ben. Daarom bestaat theater (kunst), om mij te brengen naar daar, waar ik anders nooit kom,  waar ik dan een tijd blijf om het voor altijd in mijn hart te dragen en weer te komen in mijn wereld die voorgoed veranderd is, niets zal meer hetzelfde zijn, nooit meer.

Daarom en daarom is dit de schoonheid voorbij!”‘.

Tot de volgende vaart!

‘Een soort van achterover vallen’

Een soort van achterover vallen. Door Theo Nijland.

“Je zei dat er aan het einde van

Een soort van tunnel

Wit licht zou zijn

Waarin ik heel geleidelijk en pijnloos

Door engelen omgeven

Mijn leven zou verruilen

Voor een beter

Voor een eeuwig leven

 

Je zei dat er misschien ook wel

Geen tunnel was

Maar dat de ziel haar stoffelijk omhulsel

Een soort van zou verlaten

En dan in een, hoe zeg je dat

Luchtledig

Omdat dat je had gelezen

Dat de ziel niet echt verloren gaat

Maar vroeg of laat

Weer wordt herboren

In een ander wezen

 

Mijn lief

Niemand wil zonder elkaar

Ook wij niet

We bedenken van alles maar

Het is allemaal niet waar

Er is groen licht

Ik heb nog geen engel gezien

Tot op heden

Ben ik volgens mij jewoon

Als ieder ander, doodgegaan

Opgehouden te bestaan

 

Je zei dat het misschien ook wel

Een soort van

Achterovervallen was

En dan een tuimelen

En dan in het heelal, als een

Geheel, een schakel in de keten

Van een stelsel

Van sterren en planeten

Ach, je wist het niet

Je kon toch ook niet weten

 

Dat het een soort van anders is

Dan wij hadden bedacht

Dat het nou net precies dat is

Het over, het uit en het voorgoed

Verdwijnen

De dood

De dood, waar we zo bang voor zijn

 

Mijn lief

We wilden niet zonder elkaar

Ook wij niet

We bedachten van alles

Maar het is allemaal niet waar

Er is geen licht

Ik heb nog geen engel gezien

Tot op heden

Ben ik volgens mij gewoon

Als ieder ander doodgegaan

Opgehouden te bestaan

 

Zo is het, en het is maar beter ook

Had ik dan eeuwig moeten leven

Ik ben een sterveling

Ik wil alleen nog wel even

Dicht bij jou, in jouw herinnering

Nog even

Dat ik nog even in je hoofd rondzing

Ik wil alleen nog even, nog even

Nog even, nog even”